اما آنچه گفته : اين است شهادت ناطقه قرآن مجيد بر برائت صحابه از اين فعل شنيع . پس منقوض است به آنچه خود اين مخاطب در جواب طعن پنجم از مطاعن عثمان گفته كه : نزد أهل سنت عصمت خاصّه أنبيا است ، صحابه را معصوم نمىدانند ، ولهذا حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] وشيخين بعضي از صحابه را حدّ زده‌اند ، وخود جناب پيغمبر [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] مسطح را - كه از أهل بدر بود - وحسان بن ثابت را زير حدّ قذف گرفته‌اند ، وكعب بن مالك ومرارة بن الربيع وبلال ( 1 ) بن أمية را كه دو كس از ايشان حاضران غزوه بدر بودند ، در سزاى تخلّف از غزوه تبوك تا پنجاه روز مطرود ومغضوب داشته‌اند ، وماعز اسلمى را رجم فرموده‌اند ، وبسيارى را تعزير وحدّ شرب خمر جارى فرموده‌اند . ( 2 ) انتهى . وابن أبي الحديد در شرح “ نهج البلاغة “ از نقيب أبو جعفر رساله اى متضمن مساوى ومثالب صحابه نقل كرده كه بعد از اين منقول شود ودر آن رساله مذكور است : وكيف يجوز أن يحكم حكماً جزماً أن كلّ واحد من الصحابة عدل ، ومن جملة الصحابة ; الحكم بن العاص ، وكفاك به عدوّاً

--> 1 . در مصدر ( هلال ) . 2 . تحفه اثناعشريه : 319 .